Just Sharing

I love writing about sad love stories back in 2016 until I became sad myself hah.

I find it fascinating, filled with feelings when people are brave enough to dig deeper into their emotions, grieving yet sharing what seems to be the hardest to talk and write about. I don’t like it when people are lonely, sad and depressed but I just really find it fascinating to read something that can tear me into pieces.

Maybe that was empathy talking. Maybe I wanted to comfort those who have been broken. We all have been broken but not everyone had someone to keep them company when they’re down. I want to be that person. Someone who will comfort you when you need me.

After all the sad story fascinations I have had, I found myself being so thankful that Kyx is mine and that we are together because life without him will be crazy sad! I pray that I never get to write a sad love story starring me and Kyx. I want our stories to be hopeful! Some with stress and crazy fights but always with a hopeful happy ending.

So to veer away from the disturbing anxiety that I have formed just writing about this, I’ll share with you something I have never shared to anyone in the blogosphere before. HAHAHA.

Kyx is a funny guy. He is filled with humor and he never gets angry. He’s so understanding and kind. One fine day, we were driving home and I was being a complete rude child. He told me one thing and I didn’t like it so I screamed really loud. It was supposed to be funny but there was a tinge of annoyance and irritation that I have when I started screaming. I was all “AHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!!!!” in a really psychotic high pitched tone (because he was being annoying!!) so what he did was, HE OPENED THE FUCKING WINDOW and laughed cause I was forced to shut the hell up. I couldn’t forget that because instead of yelling at me, he dealt with me with humor and I was so ashamed of myself for being a psycho on him.

Wala lang. I just wanted to share that odd story because now, all I hope for are funny and irritating stories of cute couples rather than sad ones!

Advertisements

3 Perfect People

I’ve got but another realization post that may sound a bit angsty so I’ll save it for later. For now, let’s look at the bright side and bask in the light and love that we are blessed with.

Earlier today and a few days back when I was in Baguio (of course before and after my melt down) I realized the good things life has to offer. I was expecting a perfect life, an easy life but if it were to be easy, would it be life at all?

I was thinking how I don’t have a ride or die friend because I had one before but lost her, then I remember that I have my mom! Not everyone can have a ride or die mom as a bff. Like I keep saying, my mom is someone I can trust, I can rely on and someone who will just be there. Every mom is different from each other but I best believe that every mom is perfect for their daughters (at least I’d like to think that hah) so I may not have a ride or die friend, but I sure have a ride or die mom and that’s all there is to live with! HEHE.

Kyx is anchor (aside from mom). He keeps me into place when strong currents try to carry me away and how can I forget that for a second?! All my breakdowns, my meltdowns and stupid cryola festival that I star into, he is there to hold me and assure me that THINGS. WILL. GET. BETTER. I also like to think that once you find a partner, like a soulmate (I’m not sure when you’ll find it but when you do, you’ll know), you’ll understand that each partner is perfect for the other. He gets me, he really does. He knows what to say (except when he’s trying to piss me off purposely), he knows exactly what I need and when I need it.

Altheo, my kuya. I like to joke that he’s my twin brother because we sort of have a “twins instinct” but the only twinning thing about us is our names so I have to live with that lels. We are the exact opposites! I am the reactive sibling, emotional and easily pissed off and he’s the other way around. He calms me down and keeps me sane just when I need to and I do the same for him in the rare occasions that he’s losing his shit.

Overall, these 3 people are the perfect people for me. As in yung perpekto para sa isang kagaya ko. They fill my holes, the missing pieces and the gaps. So when I get sad or lonely again, I’ll think about having these people in my life and I’m happy again!

When you get lonely over trivial things or when someone upsets you or you think no one is there for you anymore, think about all those who are going to be there for you. Your ride or die kind of people. And like my brother would jokingly say, “yung tipong pitpitan at basagan ng bayag, walang iwanan”

Anong Pakiramdam ng May Tatlong Kuya?

Sa gitnang litrato: Altheo, Aldwin, Aldous tapos ako yung nakaupo

Ipapasok ko sana yung mga litrato namin ng mga kuya ko dito mula bata kami kaso yung iba nandon sa isang taong di na parte ng buhay ko. Pinapascan ko kasi sakanya nung 2009 tapos na-ondoy tapos ewan ko na. peste.

Anyway, ayun. Marami na kasing nakapagtanong sakin nito tapos hindi ko alam kung ano yung isasagot ko kasi??? Feeling ko normal lang yun??? Hindi ko naman kasi naiintindihan dati yung ano yung feeling ng walang kuya? Kasi hello, ang dami nila so pano ko malalaman ang difference?

Pano ko malalaman ang difference? Pag tumanda na kami. At ngayong matanda na kami, alam ko na yung pakiramdam.

Kuyas and Memories

  1. Nung Nanganak ang mama namin sa bunso, si Kuya Aldwin ang kasama ko sa bahay. Grade 3 ako nun. Tapos sabi ko sa Kuya Aldwin ko kailangan niya akong ayusan ng buhok kasi magagalit teacher ko kapag hindi nakatali. Sabi nya sa akin, sige daw. Mabilis kaming kumilos, pinakain nya ako, naligo at nagbihis ako. Pagtapos nun sabi niya “anong ayos ba gusto mo?” sabi ko “pigtails!” ayun, mahigit 30 minutes nya akong inaayusan. Tuwang tuwa ako non kasi pinagkalat ko sa class namin na kuya ko yung nagpony ng buhok ko. Iba yung kilig kasi sinasabi ng mga classmates ko “wowwwww talagaaa” ganern.
  2. Hindi pa ako nag-aaral non, siguro 3 or 4 years old lang ako tapos ang nagbabantay sakin isang hapon ay si Kuya Aldous (ang pangalawang matandang kuya ko) tapos nakikipaglaro ako sa mga kapitbahay namin tapos sabi niya “diyan ka lang, babalik ako ah” tapos pagbalik nya nakangiti sya, may bitbit syang laruan pero ayaw niya ipakita sakin tapos hinabol ko sya papasok sa bahay namin. May laruan na golf set siyang binili. Siguro 15 lang sya nun tapos huhuhuhu di ko alam san niya kinuha yung pera na pinambili niya non. Naaalala ko gustong gusto ko yung golf golfan na yun eh!
  3. Pinakapaboritong alala ko kasama si Kuya Theo ay marami huhu pero yung nakatatak sa puso’t kaluluwa ko eh yung nagpapanggap pa rin siyang may Santa Claus for my sake. Alam na niya kung sino si Santa pero hindi niya sinasabi sa akin. Paniwalang paniwala ako tapos chillax lang siya. May regalo din kasi si Santa sakanya pero kahit madalas kaming nagaaway hindi niya sinira yung childhood ko at sinabi sakin kung sino talaga si Santa Claus. Mehehe
  4. Paborito kong sinasabi yung “Isusumbong kita sa kuya ko” o kaya naman “Patay ka sa kuya ko ah” kapag may epal sa buhay ko. Wala din namang nagtangka na bwisitin ako further nung bata ako dahil nga takot sila sa mga kuya ko. Kasi alam ko din na mananagot kung sino man yung kakanti sa akin haha. Siguro bukod sa dugong batangena ko, kaya din ako matapang kasi nga hehehe 3 kuya ko bwahaha
  5. Lahat sila nakapaghugas ng pwet ko o nalabhan damit ko. Lahat ng pag-aalaga natamo ko. Lahat din ng pangaasar pero keri lang.
  6. Madalas kong kaaway si kuya Altheo nung bata kami. Maldita kasi ako tapos ang sakit kasi niyang mangkaltok kaya napapaiyak talaga ako sa sakit. Minsang kinaltukan niya ako sabay belat wala akong ibang nagawa kundi kagatin ang sarili ko sabay sigaw “mama si kuya kinagat ako!!” BWAHAHAHAHA.
  7. Lagi silang nanonood ng cheering compets ko or pagsasayaw or kahit anong performance. Lagi din sila kasama ko sa mga kung ano anong bagay.
  8. Dati si Kuya Aldwin nagtrabaho for fun nung college siya tapos sa unang sweldo niya binilhan niya ako ng A Bug’s Life na t-shirt. Sobrang tuwang tuwa ako non. Grade 1 lang ako non eh.
  9. Tinutulungan din nila ako lalo na nung nagaaral pa ako bwahaha. Tapos binibilhan ako ng mga gusto ko. Ay nga pala, dapat isang number pa to pero dito nalang ilalagay haha. Isang beses, college na ako non, umuulan tapos sa kanto lang ako bababa. Kapag ganon kasi, susunduin ako ni Kuya Theo na may bitbit na payong. Tapos nung araw nay un, tulog pala siya. Bale sumugod ako sa ulan tapos pinagalitan ko siya paguwi ko. Sinesermonan ko na hindi manlang niya ako sinundo at basing basa ako sa ulan bwahahah.
  10. Tapos yung last, hanggang ngayon sa kanila pa rin nanggagaling ang cellphone ko HAHAHAHA.

Hindi ko madescribe kung anong pakiramdam ng mayroong 3 kuya kaya based on the 10 facts sana nalaman niyo.

Bottomline para akong may 3 tatay at kaberks hahaha. Ang dami ko pang ililista diyan pero sa susunod na.

Si Kyxa at Si Aila S01E03: Binuhay Ang Kilig

Bago mag graduation, ibinalik sa akin ng kaibigan ko yung book bind, tapos na daw silang lahat magsulat. Kinakabahan ako kasi alam kong nakapagsulat na si Kyx.

TLE Project

Pumunta kami ni Diane sa classroom namin, sa isang sulok, binuksan naming yung book bind at hinanap ang parte kung saan nagsulat si Kyx. Ang iksi lang, pero ang laki ng kahulugan sakin.

❤ ❤ ❤

Bumalik yung kilig ko tapos tumili nalang kami ni Diane.

Simula non, nagusap na ulit kami. Pero alam ko, huli na rin naman ang lahat. Magcocollege na kami, mag-iiba na ang landas naming dalawa. Sa Miriam ako, all girls nanaman at siya naman ay sa FEU.

Masayang malungkot. Pero sa isip isip ko, baka mas magkaroon ng chance na maging kami kapag college na kami!?

Gumraduate na nga kami, tapos hindi na kami nagkita buong bakasyon.

April 2008, inimbita ko siya sa birthday party ko sa Mcdonald’s. Children’s party yun pero puro high schoolers kami, 17th birthday party ko yun pero hindi siya pumunta.

Naisip ko nanaman hindi siguro ako importante kaya ganon. Nalungkot nanaman ako. Back to square 1 nanaman ulit. Wala nang katapusang paikot ikot, walang katapusang pakiramdaman.

Sa puntong ito, pakiramdam ko ako lang naman talaga ang may nararamdaman.

Si Kyxa at Si Aila S01E02: Puro Sakit Na Lang Ba?

Malungkot ang mga araw ko non. Hindi ko na kasi nakakatext si Kyx, hindi ko na rin siya nakakausap. Hindi ko rin siya tinitignan. Pinapakita ko sakanya na wala na akong pakielam sakanya matapos niya akong sigawan? Aba?? Sino ba sya! Pero ang sakit. Kasi habang dumadaan ang mga araw, naghihintay ako na magsosorry siya, na magtetext siya sakin o kaya tatawagan niya ako sa landline para magsorry. Dumaan ang Pasko at Bagong Taon pero hindi pa rin kami naguusap.

Araw araw ang sakit kasi tinitingnan ko yung Friendster profile niya, tinitignan ko kung may message siya or testi para sakin pero wala.

Hanggang sa February na, wala pa rin tapos naguumpisa na akong mag move on. Hindi ko na siya crush, hindi ko na rin siya kaibigan. Yan yung sinasabi ko sa sarili ko araw araw. Dahan dahan na rin ako nawalan ng pakielam sakanya. Parang napatawad ko na siya sa pagsigaw niya sa akin at parang natanggap ko na na kagaya ng ibang crush crush na yan, short lived lang ang samin at walang ibang mararating.

Same month, February 2008, namatay ang lolo ko. Kahit alam niyang close ako sa lolo ko, kahit nakita niya akong umiiyak sa school pagkatapos ng Prom practice namin nung tinawag ako ng guidance counselor, pinapauwi na dahil nga namatay na pala ang lolo ko, hindi niya ako nilapitan. Hindi rin niya ako tinext, wala siyang sinabi. Magtatampo na sana ako pero naalala ko na “hindi ko na siya crush, hindi ko na rin siya kaibigan”. Nung prom, hindi niya rin ako sinayaw. Buong gabi akong naghintay na isayaw niya ako pero hindi. Wala siyang isinayaw non. Nakaupo lang sya. Hindi niya ako tinitignan, di ko rin siya tinitignan kapag alam kong makikita niya ako.

Buong gabi pinapakita ko sakanya na ang saya saya ko, na okay lang ako kahit may pinagdadaanan ako, na nageenjoy ako kasama yung mga kaibigan ko. Ang ending, ako lang din pala yung mukang tanga. Nagpapanggap akong masaya kahit wala naman pala siyang pakielam na. Diba?

Huling linggo ng February, binalik ng teacher naming ang TLE Project namin na “Book Bind”. Doon sa book bind na iyon, papasulatan namin ng mensahe ang mga kaibigan namin. Pinasulatan ko yung book bind ko na yun sa lahat kasama si Kyx pero hindi niya ako pinasulat sa kanya. 😦

Sakit. Puro sakit nalang. Kawawa naman yung 16 year old landi-self ko huhu =)))

Si Kyxa at Si Aila S01E01

Dumaan ka na bas a matinding confusion? Denial? At kung ano ano pang “on the side”? Ako rin.

High school friend ko si Kyx. Pero siya yung isa sa mga kaunting lalaki doon sa school namin na yun na walang pakielam sa mga babae. Ang nasa utak lang niya ay ang pag-cocomputer—DOTA at pagbabanda banda kasama ang kaniyang mga friends. Hindi siya mahilig makipagusap o makipagkaibigan sa mga babae at iba pang mga tao sa school. Kumbaga may sarili silang mundo ng mga kaibigan niya. Cool kids sila na walang pake. Cool kids na tahimik. Hindi sila binubully ng mga pabibong bully kids sa school—tipong may respeto sakanila? Ganong levels.

Ako naman, kasama ako dun sa mga nerdy o “geeks” kung tawagin. Ayoko na ikwento kasi hindi ko naman na kaibigan yung mga kaibigan ko noon. Pero basta ganon.

Magkaibang magkaiba kami kaya hindi ko rin ineexpect na magiging mabuting kaibigan ko siya. Naging magkaibigan lang kami dahil sa 2 tao na pinagtagpo kami. Hanggang sa lagi na kaming magkatext at nagtetelebabad sa landline.

Pero parehas kaming nagpapakiramdaman. Parehas kaming hindi sigurado sa nararamdaman.

Crush ko na siya nung December 2007 pero ayokong sabihin sakanya kasi kilala ko siya. Wala siyang interes sa mga crush crush. Wala siyang pake. Wala sa utak niya yon.

Dahil sa encouragement ng mga friends ko (noon lang ko sila friends ah hahahahah) niyaya ko si Kyx na sumama samin sa Mega Mall pagkatapos ng Christmas Party. Nung gabi bago ang Christmas Party namin, tinawagan ko siya sa bahay nila.

Ako: Kyxa! Hello!!

Kyx: Bakit? (masungit ang tono)

A: Sama ka samin, magpupunta kami sa Mega Mall pagkatapos ng Christmas Party eh.

K: Ayoko. May iba akong kasama eh. (masungit pa rin)

A: Sino? Sina Jem? Sina Ambal? Sumama nalang kaya kayo samin? Para happy!

K: Ayoko nga eh. Ang kulit mo ah!! (sinigawan na niya ako)

A: Ah okay sige bye na.

Binaba ko yung telepono at hindi ko na hinintay kung ano yung sasabihin niya. Yun yung huling beses na kinausap ko siya sa taong 2007.

Hindi ko na rin siya tiningnan, hindi ko na siya kinausap. Nagalit ako kasi sinigawan niya ako pero siguro kaya ako nagalit kasi nasaktan ako. Naramdaman ko na matapos ang lahat ng kilig ko sakanya, matapos ang pagpapalit namin ng ID (oo may ganong factor. palandi effect yata yun nung panahon ko huhu), matapos ang lahat ng pagpupuyat namin sa pagtetelebabad, wala pala siyang nararamdaman sakin. Wala lang pala at kaibigan lang pala kasi talaga.

Abangan

Doodle ng lihim kong harot 😂

Yan ay isa sa mga pahina ng TLE project namin nung 4th year highschool tapos may doodleako sa likod ng kaharutan kong tinatago huhu 😂

Gusto ko nang ikwento pero nasa laptop ko pala yung draft 😂

May mga sulat na hindi ko naman gustong ibigay HAHA

Sinulat ko yan year 2012 😂

Bukas ko na ikukwento ng buo. Marami akong sulat kay Kyx na hindi ko binalak ibigay hahaha nung naging kami na, nabasa nya ng hindi sinasadya yan dahil naghahalungkat sya sa mga stationery ko upang ako ay masulatan niya ng love letter 😭😂